mavo/shutterstock.com

Ober bedenkt na 6 bestellingen dat hij beter had kunnen meeschrijven

Zwetend reikt de 24-jarige ober Stef naar zijn kontzak. Hij vindt een notitieblokje, maar geen pen. Ondertussen somt de zevende persoon van het gezelschap haar bestelling op. Het is nu te laat om schr
Word nu Vage Kennis voor onbeperkte toegang. Of registreer je als gast. Log hier in als je al Vage Kennis bent.

Uw reactie telt. Juist nu.

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

gravatar

Stelletje over het paard getilde hipsteryuppen. In mijn tijd was dat gewoon een meter bier en een flinke schaal bitterballen. MET MOSTERD.

Reageer
gravatar

U bedoelt een frikandel, een langwerpige, donkergekleurde staaf van verschillende soorten vlees die warm gefrituurd wordt gegeten?

De commerciële frikandel werd in 1954 gelanceerd in de Nederlandse stad Dordrecht. Slagersknecht Gerrit de Vries maakte gehaktballen die hij aan de horeca verkocht. Door een wijziging in de Warenwet moest hij zijn product, dat in de smaak viel bij zijn klanten, veranderen. Zijn oplossing was de vorm maar niet het recept te wijzigen: van de bal maakte hij een worst. De naam voor zijn product werd hem door een vrouwelijke snackbarhouder van Duitse afkomst ingefluisterd: daar bestond de Frikadelle, een platte gehaktbal. De Vries nam die naam over: frikadel (zonder N).

Dat heb ik van een vriendin gehoord, wier dochter het op internet heeft gelezen. Van, kom hoe heet het ook alweer… Het wil mij niet te binnen schieten… Van Wikipedia, meen ik, maar dat weet ik niet zeker.

gravatar

“Ik, vrouw lang van stof” is van een recent bouwjaar, anders had zij geweten dat frika(n)dellen inderdaad oorspronkelijk van gehakt werden bereid, maar later gewoon industrieel van slachtafval werden geproduceerd. Er worden in Nederland allang geen frika’s meer gemaakt van gehakt, zelfs niet bij Cora van Mora. In Duitsland nog wel; maar daar controleert de Keuringsdienst van Waren vlees en bier nog, ingevolge het Reinheitsgebot