Zwetend reikt de 24-jarige ober Stef naar zijn kontzak. Hij vindt een notitieblokje, maar geen pen. Ondertussen somt de zevende persoon van het gezelschap haar bestelling op. Het is nu te laat om schr
U bedoelt een frikandel, een langwerpige, donkergekleurde staaf van verschillende soorten vlees die warm gefrituurd wordt gegeten?
De commerciële frikandel werd in 1954 gelanceerd in de Nederlandse stad Dordrecht. Slagersknecht Gerrit de Vries maakte gehaktballen die hij aan de horeca verkocht. Door een wijziging in de Warenwet moest hij zijn product, dat in de smaak viel bij zijn klanten, veranderen. Zijn oplossing was de vorm maar niet het recept te wijzigen: van de bal maakte hij een worst. De naam voor zijn product werd hem door een vrouwelijke snackbarhouder van Duitse afkomst ingefluisterd: daar bestond de Frikadelle, een platte gehaktbal. De Vries nam die naam over: frikadel (zonder N).
Dat heb ik van een vriendin gehoord, wier dochter het op internet heeft gelezen. Van, kom hoe heet het ook alweer… Het wil mij niet te binnen schieten… Van Wikipedia, meen ik, maar dat weet ik niet zeker.
Beerenburg, of is Berenburg ook goed?
“Ik, vrouw lang van stof” is van een recent bouwjaar, anders had zij geweten dat frika(n)dellen inderdaad oorspronkelijk van gehakt werden bereid, maar later gewoon industrieel van slachtafval werden geproduceerd. Er worden in Nederland allang geen frika’s meer gemaakt van gehakt, zelfs niet bij Cora van Mora. In Duitsland nog wel; maar daar controleert de Keuringsdienst van Waren vlees en bier nog, ingevolge het Reinheitsgebot
Stelletje over het paard getilde hipsteryuppen. In mijn tijd was dat gewoon een meter bier en een flinke schaal bitterballen. MET MOSTERD.
Juist: een meter bier! Om de smaak van de bitterballen en de mosterd weg te werken.
ik hep een tebblet op teras
dan druk ik gewon op knobje vor ales
Het moge duidelijk zijn dat het niet te min is om als afgestudeerde in de horeca te werken.
Hebben ze geen Spam in die kroeg?
is dieje meneer Vieseman weer bezig met zijn sexistisch kommentaar met een wijnig lullende kerel en een wijfie met lange stof ???! 🙁 🙁 ;-( 🙂
En ook nog een Beerelul alstublieft.
U bedoelt een frikandel, een langwerpige, donkergekleurde staaf van verschillende soorten vlees die warm gefrituurd wordt gegeten?
De commerciële frikandel werd in 1954 gelanceerd in de Nederlandse stad Dordrecht. Slagersknecht Gerrit de Vries maakte gehaktballen die hij aan de horeca verkocht. Door een wijziging in de Warenwet moest hij zijn product, dat in de smaak viel bij zijn klanten, veranderen. Zijn oplossing was de vorm maar niet het recept te wijzigen: van de bal maakte hij een worst. De naam voor zijn product werd hem door een vrouwelijke snackbarhouder van Duitse afkomst ingefluisterd: daar bestond de Frikadelle, een platte gehaktbal. De Vries nam die naam over: frikadel (zonder N).
Dat heb ik van een vriendin gehoord, wier dochter het op internet heeft gelezen. Van, kom hoe heet het ook alweer… Het wil mij niet te binnen schieten… Van Wikipedia, meen ik, maar dat weet ik niet zeker.
Beerenburg, of is Berenburg ook goed?
“Ik, vrouw lang van stof” is van een recent bouwjaar, anders had zij geweten dat frika(n)dellen inderdaad oorspronkelijk van gehakt werden bereid, maar later gewoon industrieel van slachtafval werden geproduceerd. Er worden in Nederland allang geen frika’s meer gemaakt van gehakt, zelfs niet bij Cora van Mora. In Duitsland nog wel; maar daar controleert de Keuringsdienst van Waren vlees en bier nog, ingevolge het Reinheitsgebot
Heeft het artikel niet teveel tekst?
Ja