Flickr: Robert Jemimus

Homerische vergelijkingen met het verleden gaan meestal mank

Zoals appels geen peren zijn – hoewel het beide vruchten zijn die aan bomen groeien, verschillen ze op essentiële punten zoals de vorm, de smaak en de genetische samenstelling – zo gaan homerische vergelijkingen tussen bepaalde ontwikkelingen in het heden met bepaalde, soms zelfs donkere passages uit het verleden meestal mank. Gelijk Albert Einstein de wereld schokte met zijn ontdekking van de algemene relativiteitstheorie – dat zegt dat ruimte en tijd geen absolute grootheden zijn, maar relatief aan de waarnemer, zoals een boom ook kleiner is als hij ver weg staat -, trok Andreas Flick deze conclusie in een artikel in het Tijdschrift tegen Homerische Vergelijkingen.

Flick: “Hoewel de homerische vergelijking met het verleden tegenwoordig mateloos populair is, vergelijkbaar met de opkomst van de Beatles in de jaren zestig – ze waren er, iedereen had het over hen en ze veranderden het aanzien van de populaire cultuur voorgoed – is er over het algemeen maar weinig aandacht voor de historische accuraatheid van de vergelijking. Zoals koning Croesos van Lydië ten strijde trok na een verkeerde interpretatie van een orakelspreuk van Delphi – Apollo voorspelde dat een groot rijk ten onder zou gaan, Croesos’ eigen rijk ging ten onder! – zo kun je wel zeggen ‘zoals in de jaren dertig het stampen van soldatenlaarzen in de straten van Berlijn de vernietiging aankondigde die het avondland te wachten stond, zo is de varkensworstdemonstratie van Pegida een voorafschaduwing van iets groters’ maar berust dat over het algemeen op een verkeerde lezing van het verleden.”

Zijn belangrijkste bezwaar tegen homerische vergelijkingen is echter van een andere aard. “Zoals een reiziger die besluit alvorens de zeeën te bevaren nog een keer langs te gaan bij zijn geliefde, haar daar ziek in bed aantreft waar zij hem bidt haar een medicijn te halen in het land van de lotuseters, een kruid waarvan men zegt dat zelfs de meest afschuwelijke, door consumptie verscheurden melaatsen het levenslicht weer terug zien, schier zoals de Nazarener Lazarus deed wederopstaan uit de dood, de dood die, trouw op ons wacht aan het eind van ons leven, zoals ook Argos wachtte op de Ithakaan tot deze terugkwam van zijn omzwervingen, een reis als die van – kom, hoe heette hij ook alweer – , loopt een homerische vergelijking vroeg of laat altijd mank en vergeet je bovendien wat je ook alweer wilde zeggen.”


Uw reactie telt. Juist nu.

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

gravatar

Zoals de tocht over de onbestrate weg van Athene naar Jericho
met een kreupel paard en oude wagen vele helse maanden en
donkere nachten voorbij gaan
de voerman schier eindeloos lijkt te duren,
zo is voor Corrie elke tekst met meer dan een tiental woorden.

gravatar

Het op humoristische wijze herschrijven van de geschiedenis heeft tot op heden alleen maar verliezers opgeleverd. Kijk bijvoorbeeld maar naar het dagboek van Anne Frank.

• Reageer
gravatar

Ja, én Trio Hellenique. Nu trouwens nog in de meeste Griekse restaurants, op eindeloos herhalende bandjes. Op de lange duur ga je daar van pure frustratie de Sirtaki dansen. Op de tafel. Het duurt toch gauw drie kwartier voor schotel 61 wordt opgediend. Wij bestellen plaatselijk altijd schotel 61, en iedere keer wordt er wat anders opgediend. Als voorafje bestellen wij altijd een portie geflambeerde Nana Mouskouri mét giros oordoppen en kruidenboter en ook een flinke fles Retsina. Om die verdomde muziek maar niet te hoeven horen

gravatar

Ja, nou je het zegt, Manke Nelis, die kon zo leuk op zijn houten been spelen. Zijn impresario heette toch Leo Beenhakker, of vergis ik me nou?