Omstanders moord Willem van Oranje pakten schaamteloos hun doek en penselen

Omstanders hebben zich op schaamteloze wijze misdragen tijdens de moord op Willem van Oranje. In plaats van de Vader des Vaderlands te hulp te schieten en medische bijstand te verlenen, pakten veel mensen een doek en penseel en begonnen te schilderen.

Kees Pietersen, goudsmid, liep toevallig langs het tafereel en keek met verbazing toe. “Mensen stonden in de weg van de hulpverleners die Van Oranje naar de chirurgijn wilden brengen”, schreef hij in een notitie. “En in plaats van even gezamenlijk Balthasar Gerards achterna te gaan, maakten sommigen zelfs een zelfportret, met achter zich een doodbloedende Van Oranje. Daar namen ze dan wel acht uur de tijd voor. Zeer treurig.”

Filips II heeft inmiddels ook gereageerd op de situatie. De Spaanse koning betreurt dat de meeste burgers zelf geen enkele poging deden om Willem van Oranje te vermoorden, maar kennelijk wel de energie hadden om een portret te maken zodra het eenmaal voor elkaar was. “Smakeloos”, aldus Filips II.

De meeste schilderijen zijn momenteel te zien in veilinghuis Dumpaert.


Heb je niet altijd goed opgelet tijdens de geschiedenisles? In Drunk History frissen BN’ers je geheugen op met bezopen verhalen uit de Nederlandse Geschiedenis. Drunk History kijk je vanaf 15 april elke maandag om 21.30 uur op Comedy Central.


Uw reactie telt. Juist nu.

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

gravatar

Volg de loop van het pistool – een gloednieuwe Mauser C3 uit 1583 – dan ziet een goede waarnemer dat Willem in zijn rechter oksel werd geraakt. Dus hij was niet meteen dood. Mijn conclusie is derhalve dat de schrijver het bij het rechte eind heeft.

(5)^
gravatar

Dat zou inderdaad kunnen. Onder andere In Dillenbirg, Madrid, Parijs, Saint-Dizier, Brussel, Den Haag, Breda en Delft schijnen veel kinderen door zijn dood vaderloos te zijn geworden. Inmiddels is vrijwel iedereen in West-Europa ver weg familie van hem.

(4)^
gravatar

Nee, alleen ingezetenen die de moeite nemen om ook serieuze lectuur tot zich te nemen,
zoals (we noemen maar wat) Blockmans, Hoppenbrouwers, ”Eeuwen des onderscheids”, of Jonathan Israel, ”The Dutch Republic”.

(6)^