Jacob Lund / Shutterstock

Onderzoek wijst uit dat beknopt schrijven lastig blijkt te zijn voor mensen die studeren maar bijvoorbeeld ook voor mensen die werk hebben

Waarbij schrijven een grote rol speelt zoals copywriters, maar ook andere mensen die schrijven voor hun werk

Steeds meer mensen die een beroep uitoefenen waarbij schrijven van een ontzettend groot, om maar niet te zeggen van essentieel belang is, en daarom vaak bezig zijn met dingen opschrijven, noteren, neerkrabbelen, registreren, vastleggen, typen en publiceren, vergeten geregeld en met enige regelmaat – dit blijkt uit onderzoek van wetenschappers van de Universiteit van Amsterdam (maar het is ook op andere universiteiten wel eens besproken dus in die zin zou je kunnen zeggen dat het op landelijk niveau een erg waardevol onderzoek is), zij hebben een steekproef gedaan waarbij ze willekeurige teksten selecteerden (een proces waarbij willekeur van groots en meeslepend belang was, dus niemand heeft van te voren echt vastgesteld wie dan onderzocht werden) en deze hebben beoordeeld op bondigheid, waarbij gezegd moet worden dat ze enkel de teksten selecteerden die publiek toegankelijk zijn (dus niet de teksten die niet publiekelijk toegankelijk zijn, of die relatief moeilijk toegankelijk zijn voor het publiek, dus bijvoorbeeld ook niet toegankelijk voor mensen die er geen toegang tot hebben) en er dus geen uitspraken gedaan kunnen worden over de documenten die, om het maar zo even concreet te zeggen en te benoemen, vergrendeld waren – dat het ontzettend belangrijk is om lange teksten op te delen in kortere zinnen en om buitensporig gebruik van bijzinnen te vermijden, waardoor de tekst beter leesbaar wordt en de lezer de neiging heeft om door te lezen (in plaats van dat ze halverwege afhaken omdat de zin te lang doorgaat) en niet alleen de wetenschappers onderstrepen deze wijze les: er zijn bijvoorbeeld ook veel copywriters (dat zijn tekstschrijvers die gespecialiseerd zijn in het schrijven van reclameteksten – dat zijn teksten die mensen motiveren om aankopen te doen van producten die je in principe niet echt nodig hebt maar doordat de reclames zo op je gevoel inwerken heb je een chronisch besef van gemis en koop je het toch maar om de leegte in het diepste van je ziel op de vullen ook voor die keer dat je vroeger een keer bij de supermarkt kwijt was omdat je moeder je was vergeten op de groenteafdeling en dat die mevrouw van de informatiebalie je naam ging omroepen en toen kwam je moeder weer maar het was wel een vreselijke traumatische ervaring waardoor je nu nog steeds soms een zak chips leeg eet om de leegte in je maag te vullen en daar helpt chips bij omdat je op de reclame dan ziet hoe gelukkig mensen zijn die chips eten en die teksten waarmee ze de chips aanprijzen zijn ook heel verleidelijk en dat heeft je ook geïnspireerd om copywriter te worden omdat je dat ook zou willen kunnen – en andere wervende teksten) die merken dat hun teksten beter aanslaan wanneer ze compacte zinnen gebruiken en geen lange stukken waarbij de zin bij wijze van spreken (of eigenlijk letterlijk, ja, eerder letterlijk dan bij wijze van spreken want het is een hele concrete uit het leven gegrepen situatie, want sommige teksten zijn echt precies zo lang, zo niet langer dan een alinea, een beetje zoals Immanuel Kant ook zijn teksten verwoordde, hij schreef bijvoorbeeld zinnen die net zo lang waren als een hele pagina, soms zelfs langer, maar of de zin daadwerkelijk langer was dan een pagina of iets korter is ook afhankelijk van het lettertype en de lettergrootte van het boek dat je van Kant leest, lees anders eens de boeken van Kant, of misschien heb je meer interesse in de boeken van Giphart, hij schrijft hele leuke leesbare verhalen die uitermate geschikt zijn om je te vergezellen op je vakantie naar Thailand, wist je trouwens dat naar Thailand vliegen net zo slecht is voor het milieu als twee jaar elke dag bacon eten, of zoiets) een hele alinea omvat en mensen bijna ademnood hebben wanneer ze eindelijk na lange tijd klaar zijn met het het al dan niet lezen van de tekst.

Ontvang uw dagelijkse dosis betrouwbaar nieuws via Whatsapp


Uw reactie telt. Juist nu.

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

gravatar

Een paar alinea’s mag wel.
Maar het concentratievermogen van de gemiddelde lezer gaat niet verder dan een slok bier.

gravatar

Het probleem met het huidige onderwijs is dat men leert zo geconcentreerd en eenduidig mogelijk te zijn. Dus ook dat ego concentreert zich steeds meer op 1 punt zonder zich in anderen te kunnen verplaatsen, of meerdere situaties tegelijk in context te kunnen plaatsen. Egocentrisch. Niet eens meer korte zinnen. Maar frasen maken de heersende denkwijze uit. Zie het als fracking, er zit niets meer in.

gravatar

Er moet iets in staan over racisme om voor iedereen begrijpelijk te zijn.
Het plaatje van het meisje hierboven is deel van het abc. Zo moet iedere Nederlander eruitzien als we één koperkleurig ras worden.

gravatar

Zeer herkenbare situatieschets voor mij persoonlijk als auteur van diverse teksten die de ene keer journalistiek van aard zijn, en de andere keer een meer persoonlijke invalshoek hebben—dat wil zeggen, ik probeer doorgaans in dergelijke werken natuurlijk een zo objectief mogelijk onderbouwde stelling te poneren, maar kom er niet onderuit dat wanneer je zaken als de beleving en waardering (of juist het gebrek daaraan, want dat kan uiteraard ook, en melding maken daarvan kan niet vermeden worden, mits relevant voor de lezer natuurlijk) van culturele uitingen beschrijft, zoiets voor een groot deel inherent subjectief is. De realisatie dat het almaar uitbouwen, verlengen en overcompliceren van zinnen met schier eindeloze zinnen en bijzinnen, een valkuil is waar menig collega (professioneel of niet) net als ondergetekende bijna continu voor waken moet, gekoppeld aan de zogenoemde ‘tongue-in-cheek’, zelfreflecterende of misschien zelfs wel tot participeren uitnodigende (al kan het woord ‘misschien’ gezien de inhoud van dit schrijven dat middels de digitale snelweg tot je komt inmiddels met een gerust hart achterwege gelaten worden, gebiedt de eerlijkheid mij te zeggen), metatekstuele humor van het artikel, liet bij mij in eerste instantie een schalkse glimlach om de lippen krullen, die uiteindelijk overliep in een door deze hilariteit gevoerde uitbarsting van jolijt.

Oftewel: ?

• Reageer
gravatar

Beste Aanhanger, mensen die zoals Maitreya niks te vertellen hebben, doen dat doorgaans met heel veel woorden in ellenlange zinnen.

gravatar

als ze maar geen samen gestelde woorden schrijven je weet wel is het hoof weg of is het een hoofd weg en inter punctie vind ik ook maar vervelend en waar om zou je eigenlijk hoofd letters schrijven dat is toch nergens voor nodig taal is een levend ding weet je je moet met je tijd mee gaan en waar om in een andere tijd schrijven als de tegen woordige tijd ook voor alles goed is je snapt me toch net als je schrijven als ik eigenlijk je bedoel snap je jies wat is dat trouwens met dat old skool dutsj straks praten we toch alle maal inglisj en das maar goed ook want is veel tsjiller laters

• Reageer