Dolgelukkige tieners op Spaanse camping weten nog niet dat ze het over 3 weken zullen uitmaken op station Ede-Wageningen

De eerste keer dat zij elkaar in de ogen keken op camping Playa Delicioso wisten ze het zeker: nooit meer iemand anders. Zowel Sjors als Maartje heeft op dat moment echter nog geen idee dat ze het 3 weken later in een motregenbuitje zullen uitmaken op station Ede-Wageningen.

Met hun voeten in het zwembad deelt het dolverliefde stelletje een patatje ketchup. “Ik hou van jou”, fluistert Sjors terwijl hij haar bikinibandje van haar schouder probeert te schuiven, nu nog volledig verstoken van de wetenschap dat hij over 3 weken ontredderd in een ordinair ingerichte woonkamer zal zitten bij haar ouders in Vleuten. ‘Wat is er met me gebeurd?’ zal hij zich daar afvragen. ‘Waarom voel ik me zo alleen? Waarom weet ik niets om met haar over te praten? Waarom plakt die leren bank zo?’ Op camping Playa Delicioso schijnt de zon door de palmbomen, maar op station Ede-Wageningen zal motregen in de lucht hangen.

De uitbater van Cafetaria Rico Rico ziet het zelfs, dus dit moet wel echte liefde zijn. “Aaaaaaaah, lovebirds!” roept de frietbaas telkens als het stelletje verstrengeld voorbij loopt en Maartje giechelt haar slotjesbeugel bloot om zoveel perfectie, terwijl zij over precies 21 dagen op haar bed zal liggen met een nagelvijl en verveeld mee zal zingen met het somberste liedje van Taylor Swift. “Hate my life”, zal ze haar bestie texten. En vervolgens alle hartjes in haar schoolcampusagenda in zwarte kruizen veranderen.

In de stroboscoop van de campingdisco bewegen ze langzaam dichter naar elkaar toe. Hij duwt haar richting de tafeltennistafel en in de hoek van de feestzaal bezegelen ze hun prille geluk met een onwennige en naar Safari-jus smakende tongzoen. God wat een geluk wanneer juist deze twee mensen op deze immens grote aarde elkaar vinden en vervolgens drie weken later elkaar niet eens aankijken bij het ‘oke dus dit was het dan’ zeggen.

Wat is liefde toch mooi, en wat is het drie weken later toch een onbegrijpelijke herinnering die razendsnel wegsijpelt ergens in de krochten van je achterhoofd.


Uw reactie telt. Juist nu.

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

gravatar

Jeetje Corrie, dat ik uitgerekend van jou moet horen, we weten allebei hoe veel ellende onze vroege avontuurtjes ons na afloop hebben opgeleverd, en hoe vaak ik met je mee moest naar de kliniek. Dacht altijd dat we daar iets van geleerd hadden… 🙁

gravatar

Goed voor zo’n tv-programma een jaar of wat later waar de een de ander terug wil zien omdat ze hem niet kon vergeten nadat ze haar maagdelijkheid aan hem schonk. Met volle verwachting ziet ze naar hem uit. Hij wordt geïnterviewd in een café met een glas bier in zijn hand, met zijn maten. Ongeïnteresseerd laat hij zich niet kennen. Geen genade. Hij heeft nu een mokkel die hij af en toe neukt op het toilet. Langzaamaan geeft hij volwassen zijn visie bloot dat hij erbovenuit is gegroeid.

• Reageer